WakeUp Deborah


Bidden voor jongeren

Bidden voor jongeren

Een manier om het gebed voor kinderen, tieners en/of jongeren vorm te geven en te organiseren, is die van WakeUp Deborah

 

Lees hieronder het praktijkverhaal over de Hervormde Grote-Kerkgemeente in Zwolle, waar WakeUp Deborah in Nederland is begonnen.

 

'Er is een oude vrouw die voor je bidt'

 

 

Thomas is 19 en Els 50. Beide zijn lid van de Grote-Kerkgemeente in Zwolle. Els is niet de moeder van Thomas, maar toch hebben ze iets speciaals met elkaar. Els is namelijk Thomas’ ‘Deborah’. Dat wil zeggen dat ze elke dag voor Thomas bidt. Niet omdat Thomas problemen heeft, maar gewoon… omdat ze het allebei belangrijk vinden dat er voor jongeren gebeden wordt. De meeste jongeren in de Grote-Kerkgemeente hebben een eigen ‘Deborah’, of als het een man is: een ‘Daniël’.

 

 

 

 

Els Tan: ‘In onze gemeente zijn ongeveer 25 Deborahs en Daniëls. We hebben allemaal één of meer tieners voor wie we elke dag bidden. Jongeren weten ook wie hun Deborah of Daniël is. Als ze iets hebben waarvoor ze gebed willen, kunnen ze dat aan ons doorgeven. Zelf maak ik regelmatig een praatje met ‘mijn’ tieners, bijvoorbeeld bij de kerk. Dan weet ik gelijk waarvoor ik kan bidden of danken.’

 

Thomas Botter: ‘Els was mijn mentor op catechisatie. Het is alweer een paar jaar geleden dat ze in ons groepje vertelde dat zij onze Deborah werd en dat ze voor ons zou bidden. Ik vond dat wel een fijne gedachte. Dat er iemand is die, naast je ouders, elke dag voor je bidt – dat geeft een prettig gevoel. Het scheelt wel dat ik Els al kende van de catechisatie. Daardoor vond ik het niet vreemd.’

 

Bij elkaar horen

De Deborahs en Daniëls in Zwolle maken deel uit van een wereldwijde beweging die WakeUp Deborah heet.  Volgens de website wakeupdeborah.nl is het doel daarvan: zoveel mogelijk vrouwen en mannen aan te sporen om te bidden voor kinderen en jongeren. De (Hervormde) Grote-Kerkgemeente in Zwolle was de eerste gemeente in Nederland die hieraan meedeed (vanaf 2011).

 

Els: ‘Vroeger bad ik in het algemeen voor “alle tieners”. Maar ik geloof dat er meer specifiek voor tieners gebeden moet worden. Hun namen moeten genoemd worden. Voor mezelf is daardoor het besef gegroeid dat we bij elkaar horen, jong en oud. Op een bepaalde manier groei ik er zelf ook van.’

 

Thomas: ‘Een paar jaar geleden kreeg ik de kans om te gaan volleyballen voor Jong Oranje. Maar daardoor moest ik kiezen: óf me focussen op volleybal en minder op school, óf me focussen op school en niet op volleybal. Toen heb ik Els gevraagd of ze dat wilde meenemen in haar gebed. Het werd ‘school’. Hoewel het daarna soms best knaagde, had ik er toch rust over. Ik wist: het is goed.’

 

Vertrouwensband

Els: ‘Elk jaar maken we in de kerk reclame om nieuwe Deborahs en Daniëls te krijgen. We vertellen er dan in de kerk iets over wat het is. Daardoor zijn jongeren al een beetje gewend aan het idee. Soms melden ze zich zelf aan: “Mag ik ook een Deborah of een Daniël?” Ik merk dat ze daardoor meer ervaren dat ze bij de gemeente horen.’ Met een glimlach: ‘Want er is een oude vrouw die voor je bidt en die je soms even aanspreekt of een mailtje stuurt.’

 

Thomas: ‘Ik ben erg blij met mijn Deborah. Tegen andere jongeren zou ik zeker zeggen: als je de gelegenheid krijgt, maak er dan gebruik van. Misschien kun je zelf een Deborah of een Daniël zoeken. Het lijkt me wel belangrijk dat je dan een vertrouwensband krijgt met die persoon, zodat hij of zij echt weet wat er in je omgaat. Anders kunnen ze niet concreet voor je bidden. Ik geloof dat het voor mij echt verschil heeft gemaakt. Ik ben van mezelf nogal een druktemaker die van alles oppakt. Het gebed geeft mij rust.’

 

Interview: Herman van Wijngaarden

Foto: Joël Tan

Delen maar!