| reageer op dit artikel | mail dit artikel | print deze pagina | ||||
| ||||||
‘Opa, papa zegt dat God niet bestaat!’
Verschenen in Dichtbij 18.1, september 2009
Moeilijk voor grootouders om te zien hoe hun kleinkinderen opgroeien zonder het besef dat er een God bestaat die ook van hen houdt. Maar… opa’s en oma’s kunnen in het leven van hun kleinkinderen een grote rol spelen! Twee verhalen… Over de pijn als je kind een andere weg gaat dan jij. En over de vreugde als je je kleinkinderen iets van de liefde van Jezus over mag brengen.
Andere wereld
Anneke (57) heeft drie zoons en vier kleinkinderen. Ze heeft haar kinderen niet christelijk opgevoed. Zes jaar geleden is Anneke tot geloof gekomen. Ze ziet nu pas goed wat haar (klein-)kinderen missen. ‘Ik vind het heel moeilijk dat mijn kinderen en kleinkinderen niet in de Heere Jezus geloven. Ik gun het ze zo ontzettend! Die rust in je hart, ook voor het leven hier en nu. Ik voel me daarin een vreemde bij mijn kinderen. Ze leven in een andere wereld, veel materialistischer. Ze hebben geen idee wat geloven betekent. Het is een wereld die ze totaal niet kennen. Ze weten wel dat bidden en naar de kerk gaan bij het christelijk geloof horen, maar wat het inhoudt…? Ik merk wel dat ze mij respecteren. Maar echt begrijpen doen ze het niet.’
Haar kleinkinderen komen allemaal wel eens logeren. Maar ze overlaadt haar kleinkinderen niet achter de ruggen van haar zoons om met haar geloof. ‘Ik heb één van mijn kleinzoons een kinderbijbel gegeven, maar wel nadat ik dat had overlegd met zijn vader. Ik neem de kleinkinderen ook wel eens mee naar de kerk. Maar ook dat doe ik in overleg.’
Een beetje vreemd
Anneke is niet bewust bezig met haar christen-zijn als haar kleinkinderen er zijn. ‘Ik doe gewoon wat ik normaal ook doe. Ze vinden het vaak wel een beetje vreemd. Er wordt nogal eens gegiecheld tijdens het bidden en bijbellezen, maar dat begrijp ik ook wel. Het is allemaal vreemd voor ze.’ Toch gelooft Anneke dat ze als oma belangrijk voor haar kleinkinderen is. ‘Ik bid elke dag of God mij wil gebruiken. Als oma speel ik een kleine rol in hun geloofsleven, maar je weet nooit hoe groot die rol kan worden. Het zit hem in kleine dingetjes. Een gesprekje over de schepping of de manier waarop je met andere mensen omgaat. Gewoon gezellig tijd met hen doorbrengen. Ik zie dat ze dát het leukst vinden!’
Anneke noemt het een wonder dat ze zelf tot geloof is gekomen. ‘Ik realiseer me hoe bijzonder dat is. Impliciet is dat ook een wonder voor mijn kinderen. Maar ik weet dat God de Enige is die hen tot geloof kan laten komen. Laat Hem mij maar gebruiken, denk ik dan…’
Liefde en vertrouwen
Renske komt uit een traditioneel hervormd gezin. Op haar negentiende krijgt ze een relatie met Yaron. Vanaf dat moment doet ze weinig meer met haar geloof. Het is een grote schok voor haar ouders, Joost en Francien. Yaron spreekt nauwelijks Nederlands, komt uit een andere cultuur en… hij is geen christen. Francien: ‘We zagen Renske van ons en van God wegglijden en ik maakte me zorgen. Welke gevolgen zou deze relatie voor haar toekomst hebben?’ Joost: ‘Ik snapte er niets van, waarom ging ze hiermee door? Renske had geloofsbelijdenis gedaan en ging aan het Avondmaal... Wat hadden we anders moeten doen? We hebben haar heel bewust met het geloof opgevoed, erover gepraat, haar naar christelijke scholen gedaan. Ik begreep niet waarom het zo liep.’
Op advies van hun predikant gaat Joost met Yaron praten. Joost: ‘Het was een open gesprek waarin Yaron aangaf dat Renske van hem mocht doen wat ze wilde, maar dat hij zelf nooit christen zou worden. Hij begreep dat wij er moeite mee hadden, maar vond het toch belangrijk dat wij hem en Renske vertrouwden.’
‘Het is de liefde voor je kind die ervoor zorgt dat je betrokken bij haar blijft,’ vertelt Francien, ‘en haar niet aan haar lot wilt overlaten. We hebben dus ook echt bewust geprobeerd hun dat vertrouwen te geven, en onze onvoorwaardelijke liefde.’
Alledaagse dingen
Renske en Yaron trouwen en krijgen na een paar jaar een zoon. Rondom de geboorte zijn Joost en Francien een grote steun voor Renske. Francien: ‘Ze hebben een bedrijf waar veel tijd in gaat zitten. Daarnaast is de cultuur waar Yaron uitkomt niet bepaald babygericht. Dus de opvoeding kwam in het begin vooral op Renske neer. En natuurlijk help je je kind daarbij.’ Joost: ‘We zijn ons er wel telkens van bewust dat het niet óns kind is, al voeden we hem wel deels op. Maar ik besef dat ik als opa invloed op hem heb. Juist als kinderen klein zijn, is het contact intiem en open.’
Geloofsopvoeding zit volgens Francien juist in alledaagse dingen. ‘Ik ben er niet zo mee bezig om een ‘christenoma’ te zijn. Ik ben er vooral op gefocust hem liefde en aandacht te geven. Ik doe gewoon wat ik normaal ook doe. Op de fiets zingen we samen liedjes en we lezen uit de kinderbijbel. Ik vertel hem hoe mooi God alles heeft gemaakt en dat Jezus van hem houdt. We bidden voor het eten en het slapengaan met hem, net als met de andere kleinkinderen.’
Gezellige sfeer
Francien: ‘Je hebt voor je kleinkinderen net zoveel liefde als voor je eigen kinderen. Met kleinkinderen is het bijna nog intenser, omdat ze op een gegeven moment weer naar huis gaan. Tot die tijd wil je ze overladen met liefde en hebben ze je onverdeelde aandacht.’ Joost vult aan: ‘En het is meestal heel gezellig. Als ze vervelend worden gaan ze weer naar huis ;-). In die gezellige sfeer is vaak juist ruimte voor geloofsopvoeding.’
Welke opvoeding hun kleinzoon thuis krijgt, weten Joost en Francien niet precies. ‘Daar vragen we Renske niet veel over. We willen haar niet ter verantwoording roepen. Als ze maar weet dat ze bij ons altijd welkom zijn.’
Houvast
Het gebed speelt in het leven van Joost en Francien een grote rol. Joost: ‘Je geloof wordt behoorlijk beproefd. Deze situatie heb je niet zelf in de hand. Je moet het echt overgeven aan God.’ ‘Het klinkt misschien wat zwaar,’vertelt Francien, ‘maar dit alles heeft ons echt uitgedreven naar Christus. Het gebed is ons grote houvast. We bidden elke dag voor al onze kinderen, maar ook speciaal voor Renske, Yaron en hun zoon, dat ze Jezus leren kennen.’
En dat wonder is ook gebeurd. Renske is een paar maanden geleden opnieuw tot geloof gekomen. Joost: ‘Het zal niet gemakkelijk voor Renske worden, want Yaron staat er niet positief tegenover. Maar we zijn er gewoon voor hen en dat blijven we ook doen. Laatst zei Renske eens tegen me: ‘Papa, wees niet bezorgd. Alles wat u er in heeft gestopt, komt er ook weer uit".'
→ Tips voor grootouders:
- Wees je ervan bewust dat je kleinkinderen niet je eigen kinderen zijn.
- Maak in alle situaties je liefde voor je kleinkinderen en je kinderen duidelijk.
- Leef het geloof voor en dring het niet op.
- Respecteer de opvoeding van de ouders.
- Praat eerlijk met je kinderen over wat je je kleinkinderen doorgeeft over het geloof.
Om privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.
Door: Cocky Drost.
Eerder gepubliceerd in: Dichtbij - voor christenen met hart voor jongeren. Nummer 18.1, september 2009.
Overname van (delen van) dit artikel is toegestaan, mits met bronvermelding.
Er zijn nog geen reacties gegeven...
